"స్విచ్ ఫెయిల్యూర్!"*భారతీయ రిటైర్డ్ వ్యక్తులు జీవితాంతం సంపాదించిన డబ్బును ఎందుకు ఖర్చు చేయలేకపోతున్నారు

*"స్విచ్ ఫెయిల్యూర్!"*

భారతీయ రిటైర్డ్ వ్యక్తులు జీవితాంతం సంపాదించిన డబ్బును ఎందుకు ఖర్చు చేయలేకపోతున్నారు

భారతీయ మధ్యతరగతి కలల విజయగాథకు ఒక ఉదాహరణ.

సగటు భారతీయుడు కొరతలతో నిండిన పరిస్థితులులొ పెరిగాడు — రేషన్ కార్డులు, టెలిఫోన్ కనెక్షన్ కోసం సంవత్సరాల వేచి ఉండటం, ఓక బజాజ్‌ scooter కోసం 5 సంవత్సరాలు వేచి ఉండటం ,

ఉద్యోగ భద్రతే అత్యంత పెద్ద లక్ష్యం. 40 సంవత్సరాల పాటు అతను ఒక PSU లేదా కార్పొరేట్ ఉద్యోగంలో కష్టపడ్డాడు. ఆటో ఖర్చు తప్పించుకోవడానికి బస్ స్టాప్ వరకు నడిచేవాడు. చొక్కాలు కాలర్ పాడయ్యే వరకు వేసుకునేవాడు. పిల్లల IIT కోచింగ్, ఘనమైన పెళ్లిళ్ల కోసం సెలవులను కూడా త్యాగం చేశాడు.

ఈరోజు, 68 ఏళ్ల వయసులో, అతనికి మంచి ప్రాంతంలో అప్పులేని ఇల్లు ఉంది. ₹3 కోట్లకు పైగా FDలు, PPF, మ్యూచువల్ ఫండ్స్‌లో సేవింగ్స్ ఉన్నాయి.

అతను గెలిచాడు. ఆర్థికంగా స్వతంత్రుడు.

అయితే, మే నెల వేడిలో నిన్న రాత్రి అతను చెమటలు పట్టి లేచాడు. ఎందుకంటే ఒక గంట మాత్రమే AC నడిపి ఆపేశాడు — “విద్యుత్ వృథా ఎందుకు?” అని అనుకున్నాడు.

ఇదే ఆధునిక భారతీయ రిటైర్డ్ వ్యక్తి దుస్థితి. వారు ఆస్తుల్లో ధనికులు, డబ్బులో ధనికులు, కానీ జీవనశైలిలో పేదలు.

ఫైనాన్షియల్ సైకాలజీలో దీనిని “స్విచ్ ఫెయిల్యూర్” (ఖర్చు చేయలేని మనస్తత్వం) అంటారు.

⸻

ఎప్పటికీ సేవ్ చేసే మనస్తత్వం

నాలుగు దశాబ్దాల పాటు వారి మెదడులో “సేవ్” అనే స్విచ్ గట్టిగా అమర్చబడింది. ప్రతి ఆర్థిక నిర్ణయం సేవింగ్ కోణంలోనే తీసుకున్నారు. సేవ్ చేయడం అలవాటు కాదు — అది అనిశ్చిత భవిష్యత్తుకు ఎదురొడ్డి నిలిచే రక్షణ విధానం.

రిటైర్మెంట్ వచ్చిన రోజు అకస్మాత్తుగా “ఖర్చు చేయండి” అని చెబుతారు.

కానీ వారు చేయలేరు.

40 సంవత్సరాలుగా ఏర్పడిన ఆలోచనా మార్గాలు చాలా బలంగా ఉంటాయి. జీవితాంతం సేవ్ చేసిన వ్యక్తికి డబ్బు ఖర్చు చేయడం — ముఖ్యంగా మూలధనాన్ని ఉపయోగించడం — ఒక తప్పు చేసినట్టుగా, పాపం చేసినట్టుగా అనిపిస్తుంది.

వారు తమ జీవితాంతం పెంచిన చెట్టును తామే నరుకుతున్నట్టు భావిస్తారు.

⸻

భారతదేశంలో స్విచ్ ఫెయిల్యూర్ లక్షణాలు

మన చుట్టూ ఉన్న అనేక కుటుంబాల్లో ఇది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది:

• FD వడ్డీ ఉచ్చు:

వారు కేవలం FD వడ్డీనే ఖర్చు చేస్తారు. మూలధనాన్ని తాకడం పాపంగా భావిస్తారు. ద్రవ్యోల్బణం పెరుగుతున్న కొద్దీ జీవనశైలి తగ్గిపోతుంది.

• వైద్య చికిత్స ఆలస్యం:

బ్యాంకులో కోట్లు ఉన్నా, మోకాలి ఆపరేషన్ లేదా కంటి శస్త్రచికిత్సను “ఇప్పుడే ఖర్చు ఎందుకు?” అంటూ వాయిదా వేస్తారు.

• ప్రయాణ విరోధాభాసం:

70 ఏళ్ల వయసులో కూడా, అసౌకర్యమైన స్లీపర్ క్లాస్‌లో ప్రయాణిస్తారు — “అదే సరిపోతుంది” అని భావించి.

• వారసత్వ భారము:

పిల్లలకు మొత్తం డబ్బు ఇవ్వాలి అనే భావనతో తామే కష్టపడి జీవిస్తారు — ఇప్పటికే స్థిరపడిన పిల్లలకు పెద్ద మొత్తంలో ఆస్తి వదిలిపెడతారు.

⸻

ముఖ్యమైన భయం: నేను ఎక్కువ కాలం బ్రతికితే?

ఖర్చు చేయలేకపోవడానికి ప్రధాన కారణం — డబ్బు అయిపోతుందనే భయం.

వారు దశాబ్దాలుగా ద్రవ్యోల్బణం వల్ల రూపాయి విలువ తగ్గినది చూసారు.

₹3 కోట్లు ఇప్పుడు సరిపోతాయా? 20 సంవత్సరాల తర్వాత ఆసుపత్రి ఖర్చులు ఎలా ఉంటాయి? అనే భయం.

దీంతో వారు అత్యంత చెత్త పరిస్థితి కోసం సిద్ధమవుతారు — కానీ మంచి పరిస్థితిని పూర్తిగా కోల్పోతారు.

⸻

చివరి గమ్యం: సమాధిలో అత్యంత ధనికుడు

ఈ స్విచ్ ఫెయిల్యూర్ ఫలితం — జీవితం పూర్తిగా ఆస్వాదించకపోవడం.

30, 40, 50 ఏళ్లలో కష్టపడి సంపాదించారు. కానీ ఆ ఆనందాన్ని అనుభవించే సమయానికి, ఖర్చు చేయలేని స్థితి.

చివరికి, వారు పెద్ద బ్యాలెన్స్‌లు, ఖర్చు కాని బంగారం, ఖాళీగా ఉన్న ఇళ్లను వదిలిపెడతారు.

పిల్లలు అవసరం లేని ఆస్తిని పొందుతారు.

తల్లిదండ్రులు మాత్రం అనుభవించని ఆనందాల పట్ల పశ్చాత్తాపంతో వెళ్లిపోతారు.

⸻

స్విచ్ మార్చడం ఎలా?

భావోద్వేగ దృష్టిలో మార్పు అవసరం:

1. ఖర్చు చేయడానికి ప్రత్యేక నిధి

ఒక ప్రత్యేక ఖాతా సృష్టించండి. ఆ డబ్బు తప్పనిసరిగా ఖర్చు చేయాలి. ఖర్చు చేయకపోతే దానం చేయాలి.

1. బకెట్ విధానం

ఒకటి అవసరాలకు (వైద్యం, జీవనం), మరొకటి ఆనందానికి. అవసరాల భద్రత కలిగితే, ఖర్చు చేయడం సులభం అవుతుంది.

1. వారసత్వ దృక్పథం మార్చండి

పిల్లలకు పెద్ద ఆస్తి ఇవ్వడం కన్నా, మీరు ఆనందంగా జీవించడం గొప్ప బహుమతి.

⸻

ముగింపు

డబ్బు అనేది నిల్వ చేసిన శక్తి.

మీరు జీవితాంతం ఆ శక్తిని సేకరించారు.

దాన్ని ఆనందం, సౌకర్యం, అనుభవాల రూపంలో విడుదల చేయకపోతే, అది వృథా అవుతుంది.

మీరు 40 సంవత్సరాలు పనిచేసింది ఆసుపత్రిలో అత్యంత ధనిక రోగిగా ఉండటానికి కాదు.

స్విచ్ మార్చండి. టికెట్ కొనండి. AC ఆన్ చేయండి.

మీరు దీనికి అర్హులు.

అందరూ బాగుండాలి అందులో మనం వుండాలి అనే భావన తో 💐💐💐

TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA**DATED 20.05.2026*

*☀️☀️☀️ ISKCON ☀️☀️☀️*

*TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA*

*DATED 20.05.2026*

*कार्यकरणकर्तृत्वे हेतुः प्रकृतिरुच्यते ।*

*पुरुषः सुखदुःखानां भोक्तृत्वे हेतुरुच्यते ॥13.21॥*

कार्य - कार्य; कारण - तथा कारण का; कर्तृत्वे - सृजन के मामले में; हेतुः - कारण; प्रकृतिः - प्रकृति; उच्यते - कही जाती है; पुरुषः - जीवात्मा; सुख - सुख; दुःखानाम् - तथा दुख का; भोक्तृत्वे - भोग में; हेतुः - कारण; उच्यते - कहा जाता है |

*अनुवाद*

*प्रकृति समस्त भौतिक कारणों तथा कार्यों (परिणामों) की हेतु कही जाती है, और जीव (पुरुष) इस संसार में विविध सुख-दुख के भोग का कारण कहा जाता है |*

*तात्पर्य*

 जीवों में शरीर तथा इन्द्रियों की विभिन्न अभिव्यक्तियाँ प्रकृति के कारण हैं | कुल मिलाकर ८४ लाख भिन्न-भिन्न योनियाँ हैं और ये सब प्रकृतिजन्य हैं | जीव के विभिन्न इन्द्रिय-सुखों से ये योनियाँ मिलती हैं जो इस प्रकार इस शरीर या उस शरीर में रहने की इच्छा करता है | जब उसे विभिन्न शरीर प्राप्त होते हैं, तो वह विभिन्न प्रकार के सुख तथा दुख भोगता है | उसके भौतिक दुख-सुख उसके शरीर के कारण होते हैं, स्वयं उसके कारण नहीं | उसकी मूल अवस्था में भोग में कोई सन्देह नहीं रहता, अतएव वही उसकी वास्तविक स्थिति है | वह प्रकृति पर प्रभुत्व जताने के लिए भौतिक जगत् में आता है | वैकुण्ठ-लोक में ऐसी कोई वस्तु नहीं होती | वैकुण्ठ-लोक शुद्ध है, किन्तु भौतिक जगत् में प्रत्येक व्यक्ति विभिन्न प्रकार के शरीर-सुखों को प्राप्त करने के लिए कठिन संघर्ष में रत रहता है | यह कहने से बात और स्पष्ट हो जाएगी कि यह शरीर इन्द्रियों का कार्य है | इन्द्रियाँ इच्छाओं की पूर्ति का साधन हैं | यह शरीर तथा हेतु रूप इन्द्रियाँ प्रकृति द्वारा प्रदत्त हैं, और जैसा कि अगले श्लोक से स्पष्ट हो जाएगा, जीव को अपनी पूर्व आकांक्षा तथा कर्म के अनुसार परिस्थितियों के वश वरदान या शाप मिलता है | जीव की इच्छाओं तथा कर्मों के अनुसार प्रकृति उसे विभिन्न स्थानों में पहुँचाती है | जीव स्वयं ऐसे स्थानों में जाने तथा मिलने वाले सुख-दुख का कारण होता है | एक प्रकार का शरीर प्राप्त हो जाने पर वह प्रकृति के वश में हो जाता है, क्योंकि शरीर, पदार्थ होने के कारण, प्रकृति के नियमानुसार कार्य करता है | उस समय शरीर में ऐसी शक्ति नहीं कि वह उस नियम को बदल सके | मान लीजिये कि जीव को कुत्ते का शरीर प्राप्त हो गया | ज्योंही वह कुत्ते के शरीर में स्थापित किया जाता है,उसे कुत्ते की भाँति आचरण करना होता है | वह अन्यथा आचरण नहीं कर एकता | यदि जीव को सूकर का शरीर प्राप्त होता है, तो वह मल खाने तथा सूकर की भाँति रहने के लिए बाध्य है | इसी प्रकार यदि जीव को देवता का शरीर प्राप्त हो जाता है, तो उसे अपने शरीर के अनुसार कार्य करना होता है | यही प्रकृति का नियम है | वेदों में (मुण्डक उपनिषद् ३.१.१) इसकी व्याख्या इस प्रकार की गई है - द्वा सुर्पणा सयुजा सखायः| परमेश्र्वर जीव पर इतना कृपालु है कि वह सदा जीव के साथ रहता है और सभी परिस्थितियों में परमात्मा रूप में विद्यमान रहता है |

*Translation*

*Nature is said to be the cause of all material causes and effects, whereas the living entity is the cause of the various sufferings and enjoyments in this world.*

*Purport*

The different manifestations of body and senses among the living entities are due to material nature. There are 8,400,000 different species of life, and these varieties are creations of the material nature. They arise from the different sensual pleasures of the living entity, who thus desires to live in this body or that. When he is put into different bodies, he enjoys different kinds of happiness and distress. His material happiness and distress are due to his body, and not to himself as he is. In his original state there is no doubt of enjoyment; therefore that is his real state. Because of the desire to lord it over material nature, he is in the material world. In the spiritual world there is no such thing. The spiritual world is pure, but in the material world everyone is struggling hard to acquire different kinds of pleasures for the body. It might be more clear to state that this body is the effect of the senses. The senses are instruments for gratifying desire. Now, the sum total -- body and instrument senses -- are offered by material nature, and as will be clear in the next verse, the living entity is blessed or damned with circumstances according to his past desire and activity. According to one's desires and activities, material nature places one in various residential quarters. The being himself is the cause of his attaining such residential quarters and his attendant enjoyment or suffering. Once placed in some particular kind of body, he comes under the control of nature because the body, being matter, acts according to the laws of nature. At that time, the living entity has no power to change that law. Suppose an entity is put into the body of a dog. As soon as he is put into the body of a dog, he must act like a dog. He cannot act otherwise. And if the living entity is put into the body of a hog, then he is forced to eat stool and act like a hog. Similarly, if the living entity is put into the body of a demigod, he must act according to his body. This is the law of nature. But in all circumstances, the Supersoul is with the individual soul. That is explained in the Vedas (Mundaka Upanishad 3.1.1) as follows: dva suparna sayuja sakhayah. The Supreme Lord is so kind upon the living entity that He always accompanies the individual soul and in all circumstances is present as the Supersoul, or Paramatma.

TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA**DATED 19.05.2026*

*🎃🎃🎃 ISKCON 🎃🎃🎃*

*TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA*

*DATED 19.05.2026*

*प्रकृतिं पुरुषं चैव विद्ध्यनादी उभावपि ।*

*विकारांश्च गुणांश्चैव विद्धि प्रकृतिसंभवान् ॥13.20॥*

प्रकृतिम् - भौतिक प्रकृति को; पुरुषम् - जीव को; च - भी;एव - निश्चय ही; विद्धि - जानो; अनादी - आदिरहित; उभौ - दोनों; अपि - भी; विकारान् - विकारों को; च - भी; गुणान् - प्रकृति के तीन गुण; च - भी; एव - निश्चय ही; विद्धि - जानो;प्रकृति - भौतिक प्रकृति से; सम्भवान् - उत्पन्न |

*अनुवाद*

*प्रकृति तथा जीवों को अनादि समझना चाहिए | उनके विकार तथा गुण प्रकृतिजन्य हैं |*

*तात्पर्य*

 इस अध्याय के ज्ञान से मनुष्य शरीर (क्षेत्र) तथा शरीर के ज्ञाता (जीवात्मा तथा परमात्मा दोनों) को जान सकता है | शरीर क्रियाक्षेत्र है और प्रकृति से निर्मित है | शरीर के भीतर बद्ध तथा उसके कार्यों का भोग करने वाला आत्मा ही पुरुष या जीव है | वह ज्ञाता है और इसके अतिरिक्त भी दूसरा ज्ञाता होता है, जो परमात्मा है | निस्सन्देह यह समझना चाहिए कि परमात्मा तथा आत्मा एक ही भगवान् की विभिन्न अभिव्यक्तियाँ हैं | जीवात्मा उनकी शक्ति है और परमात्मा उनका साक्षात् अंश (स्वांश) है |

प्रकृति तथा जीव दोनों ही नित्य हैं | तात्पर्य यह है कि वे सृष्टि के पहले से विद्यमान हैं | यह भौतिक अभिव्यक्ति परमेश्र्वर की शक्ति से है, और उसी प्रकार जीव भी हैं, किन्तु जीव श्रेष्ठ शक्ति है | जीव तथा प्रकृति इस ब्रह्माण्ड के उत्पन्न होने से पूर्व से विद्यमान हैं | प्रकृति तो महाविष्णु में लीन हो गई और जब इसकी आवश्यकता पड़ी तो यह महत्-तत्त्व के द्वारा प्रकट हुई | इसी प्रकार जीव भी उनके भीतर रहते हैं, और चूँकि वे बद्ध हैं, अतएव वे परमेश्र्वर की सेवा करने से विमुख हैं | इस तरह उन्हें वैकुण्ठ-लोक में प्रविष्ट होने नहीं दिया जाता | लेकिन प्रकृति के व्यक्त होने पर इन्हें भौतिक जगत् में पुनः कर्म करने और वैकुण्ठ-लोक में प्रवेश करने की तैयारी करने का अवसर दिया जाता है | इस भौतिक सृष्टि का यही रहस्य है | वास्तव में जीवात्मा मूलतः परमेश्र्वर का अंश है, लेकिन अपने विद्रोही स्वभाव के कारण वह प्रकृति के भीतर बद्ध रहता है | इसका कोई महत्त्व नहीं है कि ये जीव या श्रेष्ठ जीव किस प्रकार प्रकृति के सम्पर्क में आये | किन्तु भगवान् जानते हैं कि ऐसा कैसे और क्यों हुआ | शास्त्रों में भगवान् का वचन है कि जो लोग प्रकृति द्वारा आकृष्ट हैं, वे कठिन जीवन-संघर्ष कर रहे हैं | लेकिन इस कुछ श्लोकों के वर्णनों से यह निश्चित समझ लेना होगा कि प्रकृति के तीन गुणों के द्वारा उत्पन्न विकार प्रकृति की ही उपज हैं | जीवों के सारे विकार तथा प्रकार शरीर के कारण हैं | जहाँ तक आत्मा का सम्बन्ध है, सारे जीव एक ही हैं |

*Translation*

*Material nature and the living entities should be understood to be beginningless. Their transformations and the modes of matter are products of material nature.*

*Purport*

By the knowledge given in this chapter, one can understand the body (the field of activities) and the knowers of the body (both the individual soul and the Supersoul). The body is the field of activity and is composed of material nature. The individual soul that is embodied and enjoying the activities of the body is the purusha, or the living entity. He is one knower, and the other is the Supersoul. Of course, it is to be understood that both the Supersoul and the individual entity are different manifestations of the Supreme Personality of Godhead. The living entity is in the category of His energy, and the Supersoul is in the category of His personal expansion.

Both material nature and the living entity are eternal. That is to say that they existed before the creation. The material manifestation is from the energy of the Supreme Lord, and so also are the living entities, but the living entities are of the superior energy. Both the living entities and material nature existed before this cosmos was manifested. Material nature was absorbed in the Supreme Personality of Godhead, Maha-Vishnu, and when it was required, it was manifested by the agency of mahat-tattva. Similarly, the living entities are also in Him, and because they are conditioned, they are averse to serving the Supreme Lord. Thus they are not allowed to enter into the spiritual sky. But with the coming forth of material nature these living entities are again given a chance to act in the material world and prepare themselves to enter into the spiritual world. That is the mystery of this material creation. Actually the living entity is originally the spiritual part and parcel of the Supreme Lord, but due to his rebellious nature, he is conditioned within material nature. It really does not matter how these living entities or superior entities of the Supreme Lord have come in contact with material nature. The Supreme Personality of Godhead knows, however, how and why this actually took place. In the scriptures the Lord says that those attracted by this material nature are undergoing a hard struggle for existence. But we should know it with certainty from the descriptions of these few verses that all transformations and influences of material nature by the three modes are also productions of material nature. All transformations and variety in respect to living entities are due to the body. As far as spirit is concerned, living entities are all the same.

TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA**DATED 18.05.2026*

*🪷🪷🪷ISKCON🪷🪷🪷*

*TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA*

*DATED 18.05.2026*

*इति क्षेत्रं तथा ज्ञानं ज्ञेयं चोक्तं समासतः ।*

*मद्भक्त एतद्विज्ञाय मद्भावायोपपद्यते ॥13.19॥*

इति - इस प्रकार; क्षेत्रम् - कर्म का क्षेत्र (शरीर);तथा - भी; ज्ञानम् - ज्ञान; ज्ञेयम् - जानने योग्य; च - भी; उक्तम् - कहा गया;समासतः - संक्षेप में; मत्-भक्तः - मेरा भक्त; एतत् - यह सब; विज्ञाय - जान कर; मत्-भावाय - मेरे स्वभाव को; उपपद्यते - प्राप्त करता है |

*अनुवाद*

*इस प्रकार मैंने कर्म क्षेत्र (शरीर), ज्ञान तथा ज्ञेय का संक्षेप में वर्णन किया है | इसे केवल मेरे भक्त ही पूरी तरह समझ सकते हैं और इस तरह मेरे स्वभाव को प्राप्त होते हैं |*

*तात्पर्य*

भगवान् ने शरीर, ज्ञान तथा ज्ञेय का संक्षेप में वर्णन किया है | यह ज्ञान तीन वस्तुओं का है - ज्ञाता, ज्ञेय तथा जानने की विधि | ये तीनों मिलकर विज्ञान कहलाते हैं | पूर्ण ज्ञान भगवान् के अनन्य भक्तों द्वारा प्रत्यक्षतः समझा जा सकता है | अन्य इसे समझ पाने में असमर्थ रहते हैं | अद्वैतवादियों का कहना है कि अन्तिम अवस्था में ये तीनों बातें एक हो जाती हैं, लेकिन भक्त ऐसा नहीं मानते | ज्ञान तथा ज्ञान के विकास का अर्थ है अपने को कृष्णभावनामृत में समझना | हम भौतिक चेतना द्वारा संचालित होते हैं, लेकिन ज्योंही हम अपनी सारी चेतना कृष्ण के कार्यों में स्थानान्तरित कर देते हैं, और इसका अनुभव करते हैं कि कृष्ण ही सब कुछ हैं, तो हम वास्तविक ज्ञान प्राप्त कर सकते हैं | दूसरे शब्दों में, ज्ञान तो भक्ति को पूर्णतया समझने के लिए प्रारम्भिक अवस्था है | पन्द्रहवें अध्याय में इसकी विशद व्याख्या की गई है |

अब हम सारांश में कह सकते हैं कि श्लोक ६ तथा ७ के महाभूतानि से लेकर चेतना धृतिः तक भौतिक तत्त्वों तथा जीवन के लक्षणों की कुछ अभिव्यक्तियों का विश्लेषण हुआ है | ये सब मिलकर शरीर तथा कार्यक्षेत्र का निर्माण करते हैं, तथा श्लोक ८ से लेकर १२ तक अमानित्वम् से लेकर तत्त्वज्ञानार्थ-दर्शनम् तक कार्यक्षेत्र के दोनों प्रकार के ज्ञाताओं, अर्थात् आत्मा तथा परमात्मा के ज्ञान की विधि का वर्णन हुआ है | श्लोक १३ से १८ में अनादि मत्परम् से लेकर हृदि सर्वस्य विष्ठितम् तक जीवात्मा तथा परमात्मा का वर्णन हुआ है |

इस प्रकार तीन बातों का वर्णन हुआ है - कार्यक्षेत्र (शरीर) , जानने की विधि तथा आत्मा एवं परमात्मा | यहाँ इसका विशेष उल्लेख हुआ है कि भगवान् के अनन्य भक्त ही इन तीनों बातों को ठीक से समझ सकते हैं | अतएव ऐसे भक्तों के लिए भगवद्गीता अत्यन्त लाभप्रद है, वे ही परम लक्ष्य, अर्थात् परमेश्र्वर कृष्ण के स्वभाव को प्राप्त कर सकते हैं | दूसरे शब्दों में, केवल भक्त ही भगवद्गीता को समझ सकते हैं और वांछित फल प्राप्त कर सकते हैं - अन्य लोग नहीं |

*Translation*

*Thus the field of activities [the body], knowledge and the knowable have been summarily described by Me. Only My devotees can understand this thoroughly and thus attain to My nature.*

*Purport*

The Lord has described in summary the body, knowledge and the knowable. This knowledge is of three things: the knower, the knowable and the process of knowing. Combined, these are called vijnana, or the science of knowledge. Perfect knowledge can be understood by the unalloyed devotees of the Lord directly. Others are unable to understand. The monists say that at the ultimate stage these three items become one, but the devotees do not accept this. Knowledge and development of knowledge mean understanding oneself in Krishna consciousness. We are being led by material consciousness, but as soon as we transfer all consciousness to Krishna's activities and realize that Krishna is everything, then we attain real knowledge. In other words, knowledge is nothing but the preliminary stage of understanding devotional service perfectly. In the Fifteenth Chapter this will be very clearly explained.

Now, to summarize, one may understand that verses 6 and 7, beginning from maha-bhutani and continuing through cetana dhritih, analyze the material elements and certain manifestations of the symptoms of life. These combine to form the body, or the field of activities. And verses 8 through 12, from amanitvam through tattva-jnanartha-darsanam, describe the process of knowledge for understanding both types of knower of the field of activities, namely the soul and the Supersoul. Then verses 13 through 18, beginning from anadi mat-param and continuing through hridi sarvasya vishthitam, describe the soul and the Supreme Lord, or the Supersoul.

Thus three items have been described: the field of activity (the body), the process of understanding, and both the soul and the Supersoul. It is especially described here that only the unalloyed devotees of the Lord can understand these three items clearly. So for these devotees Bhagavad-gita is fully useful; it is they who can attain the supreme goal, the nature of the Supreme Lord, Krishna. In other words, only devotees, and not others, can understand Bhagavad-gita and derive the desired result.

Mutton: ఎంత ముదురు యాట మాంసం అయినా ఇదొక్కటి వేస్తే మెత్తగా జ్యూసీగా ఉడకాల్సిందే..

Mutton: ఎంత ముదురు యాట మాంసం అయినా ఇదొక్కటి వేస్తే మెత్తగా జ్యూసీగా ఉడకాల్సిందే..

Mutton Curry 

మటన్, చికెన్‌ను నాన్ వెజ్ ప్రియులు ఇష్టంగా తింటారు.. అయితే, చికెన్ వండటం చాలా ఈజీనే.. కానీ, మటన్ వండటం కొంచెం టైం పడుతుంది. ముఖ్యంగా ముదురు మటన్ అయితే.. తొందరగా ఉడకదు.. దీనికోసం చాలా సేపు కష్టపడాల్సి ఉంటుంది. అటు చాలా సేపు ఉడికించడం వల్ల గ్యాస్ కూడా త్వరగా అయిపోతుంది. అయితే.. కొన్ని టిప్స్ పాటించడం ద్వారా మటన్ తొందరగా ఉడుకుతుంది. రుచికరమైన మటన్ కర్రీని ఇంట్లో సులభంగా, మెత్తగా, రుచిగా తయారు చేసుకోవడానికి కొన్ని సులువైన చిట్కాలు, విధానాలను ఇక్కడ వివరంగా తెలుసుకుందాం. నాన్-వెజ్ వండటం రాని వారు కూడా ఈ రెసిపీని ప్రయత్నించి అద్భుతమైన మటన్ కర్రీని తయారు చేసుకోవచ్చు.

ముందుగా, సరిపడినంత మటన్‌ను తీసుకొని శుభ్రంగా కడిగి పక్కన పెట్టుకోవాలి. ఒక కుక్కర్‌ను స్టవ్ మీద పెట్టి, అందులో నూనె వేయాలి. నూనె వేడయ్యాక, మటన్ త్వరగా, మెత్తగా ఉడకడానికి ఒక టిప్ ఉంది....... పచ్చి బొప్పాయికాయ చిన్న ముక్కను గానీ, బగారా ఆకును గానీ, లేదా పాతకాలం టిప్ అయిన ఎండిన మామిడి ఆకును గానీ వేయవచ్చు. బగారా ఆకును వాడితే ఇంకా మంచి ఫ్లేవర్‌ను ఇస్తుంది.

నూనె వేడి అయ్యాక, ఉల్లిపాయలను చిన్న ముక్కలుగా తరిగి, పచ్చిమిర్చి (కర్రీకి సరిపడినంతగా) వేయాలి. ఉల్లిపాయలు త్వరగా వేగడానికి పావు టీస్పూన్ ఉప్పు వేసి, మంచి బ్రౌన్ రంగు వచ్చే వరకు వేయించాలి. ఉల్లిపాయలు బాగా వేగితేనే మటన్ కర్రీకి మంచి రుచి వస్తుంది. ఆనియన్స్ మంచి బ్రౌన్ కలర్‌లోకి రాగానే స్టవ్ తగ్గించి. ఒక టేబుల్‌స్పూన్ అల్లం వెల్లుల్లి పేస్ట్ వేసి పచ్చి వాసన పోయే వరకు వేయించాలి.

తర్వాత, ఒక మీడియం సైజు టమాటా ముక్కలు వేసి, స్టవ్ హై ఫ్లేమ్‌లో పెట్టి నీరు ఇంకిపోయి నూనె పైకి వచ్చే వరకు వేయించాలి. ఇలా హై ఫ్లేమ్‌లో వేయించడం వల్ల టమాటా నుండి వచ్చే నీరు వల్ల మటన్ వేగడం ఆలస్యం కాదు. నూనె సెపరేట్ అవుతున్నప్పుడు, స్టవ్ తగ్గించి, కర్రీకి మంచి డార్క్ రెడ్ కలర్ రావాలంటే కారం, అర పసుపు, గరం మసాలా, ధనియాల పొడి వేసి మసాలాను బాగా వేయించాలి. మసాలా బాగా వేగి, నురగలా పైకి వస్తున్నప్పుడు, శుభ్రం చేసుకున్న మటన్‌ను వేసి స్టవ్ హై ఫ్లేమ్‌లో పెట్టి రెండు నిమిషాలు వేయించాలి. ఇలా చేయడం వల్ల మటన్‌కు నీచు వాసన రాకుండా ఉంటుంది. మటన్ వేగేటప్పుడు కూడా హై ఫ్లేమ్‌లో వేగితే మటన్‌లోని తేమ ఇంకిపోయి ఆయిల్ బయటకు వస్తుంది.

తరువాత, కొంచెం ఎండు కొబ్బరి పొడి వేసి కలిపి, కూరకు సరిపడా ఉప్పు వేయాలి. ఆ తర్వాత ఒక గ్లాసు నీళ్లు పోసి బాగా కలిపి కుక్కర్ మూత పెట్టేయాలి. కర్రీ చిక్కగా ఉండాలంటే ఒక గ్లాసు నీళ్లు చాలు, గ్రేవీ ఎక్కువ కావాలంటే మరో అర గ్లాసు నీళ్లు కలుపుకోవచ్చు. మటన్ లేతది అయితే, మీడియం ఫ్లేమ్‌లో 3 విజిల్స్, సిమ్‌లో 2 విజిల్స్ పెడితే సరిపోతుంది.

కుక్కర్ ప్రెషర్ పోయిన తర్వాత, మూత తీసి చూస్తే కర్రీ మంచి డార్క్ కలర్‌తో సూపర్ రుచిగా తయారై ఉంటుంది. ఆ తర్వాత స్టవ్ ఆన్ చేసి, పైన చిటికెడు గరం మసాలా, గుప్పెడు కొత్తిమీర చల్లి, ఒకసారి మూత లేకుండా ఉడికించుకోవాలి. ఇలా చేయడం వల్ల కర్రీకి మరింత మంచి రుచి, ఫ్లేవర్ వస్తాయి. స్టవ్ ఆఫ్ చేస్తే, టేస్టీ మటన్ కర్రీ సిద్ధం అవుతుంది.. ఇంకెందుకు ఆలస్యం మీరు కూడా యాట మాంసం తెచ్చుకుని మంచిగా వండుకుని తినండి..

ఐశ్వర్యామా : ..ఉన్నన్ని రోజులు సంతోషంగా ఉంటే అదే ఐశ్వర్యం..

 👌👌👌🤗🌺🌺

ఉన్నన్ని రోజులు సంతోషంగా ఉంటే అదే ఐశ్వర్యం..

*ఐస్క్రీమ్ తిన్నా కరిగిపోద్ది, తినకపోయినా కరిగిపోద్ది*. జీవితం కూడా అంతే...

*ఏంజాయ్ చేసి నా కరిగిపోద్ది, చేయకపోయినా కరిగిపోద్ది*.

తర్వాత నరకం, స్వర్గం అంటారా ?

ఉన్నాయో, లేవో కూడా ఎవడికి తెలియదు,

నువ్వు మళ్ళీ పుడతావో లేదో కూడా తెలియదు.

• తాగినోడు *ఎదవ కాదు, తాగలేనోడు మహానుభావుడు* కాదు.

• పోని తాగలేనోడు నూరేళ్ళు బ్రతుకుతాడా అంటే, ఆ గ్యారంటీ లేదు.

• ఎవడిపాయింట్ ఆఫ్ వ్యూ వాడిది, ఎవడి జీవితం వాడిది. 

ఫైనల్ గా చెప్పదేంటంటే...

*టైం టు టైం తినండి, పడుకొండి, ఎక్కువ ఆలోచించకండి, ఆరోగ్యాలు జాగ్రత్త*. 

• ఎక్కడ పోతుందో అని లాకర్లలో భయంతో దాచుకునే సంపద *ఐశ్వర్యమా*?

• లేక ఎప్పుడు మనతోనే ఉంటుంది అనే ధైర్యం *ఐశ్వర్యమా*!.

• *ఐశ్వర్యం* అంటే నోట్ల కట్టలు, లాకర్స్ లోని తులాల బంగారాలు కాదు?!?!?!

• ఇంటి గడపలలో ఆడపిల్ల గజ్జల చప్పుడు *ఐశ్వర్యం*.

• ఇంటికిరాగానే చిరునవ్వుతో ఎదురొచ్చే భార్య *ఐశ్వర్యం*. 

• ఎంత ఎదిగినా, నాన్న తిట్టే తిట్లు *ఐశ్వర్యం*. 

• అమ్మ చేతి భోజనం *ఐశ్వర్యం*. 

• భార్య చూసే ఓర చూపు *ఐశ్వర్యం*. 

• పచ్చటి చెట్టు, పంటపొలాలు *ఐశ్వర్యం*. 

• వెచ్చటి సూర్యుడు *ఐశ్వర్యం*. 

• పౌర్ణమి నాడు జాబిల్లి *ఐశ్వర్యం*. 

• మనచుట్టూ ఉన్న పంచభూతాలు *ఐశ్వర్యం*. 

• పాల బుగ్గల చిన్నారి చిరునవ్వు *ఐశ్వర్యం*. 

• ప్రకృతి అందం *ఐశ్వర్యం*.  

• పెదాలు పండించే నవ్వు *ఐశ్వర్యం*. 

• అవసరంలో ఆదరించే ప్రాణస్నేహితుడు *ఐశ్వర్యం*. 

• బుద్ధికలిగిన బిడ్డలు *ఐశ్వర్యం*. 

• బిడ్డలకొచ్చే చదువు *ఐశ్వర్యం*. 

• భగవంతుడిచ్చిన ఆరోగ్యం *ఐశ్వర్యం*. 

• చాలామందికన్నా ఉన్నతంగా ఉన్నామనుకునే తృప్తి *ఐశ్వర్యం*. 

• పరులకు సాయంచేసే మనసు మన *ఐశ్వర్యం*.

• *ఐశ్వర్యం* అంటే చేతులు లేక్కేట్టే కాసులు కాదు. 

• కళ్ళు చూపెట్టే ప్రపంచం *ఐశ్వర్యం*. 

• మనసు పొందే సంతోషం *ఐశ్వర్యం*

ధన్యవాదాలు.....👌 🙂🙏🏻😎 🙏

TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA**DATED 17.05.2026*

*🐾🐾🐾ISKCON🐾🐾🐾*

*TODAY'S BHAGWAT GITA SHLOKA*

*DATED 17.05.2026*

*ज्योतिषामपि तज्ज्योतिस्तमसः परमुच्यते ।*

*ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं हृदि सर्वस्य विष्ठितम् ॥13.18॥*

ज्योतिषाम् - समस्त प्रकाशमान वस्तुओं में; अपि - भी; तत् - वह; ज्योतिः - प्रकाश का स्त्रोत; तमसः - अन्धकार; परम् - परे; उच्यते - कहलाता है; ज्ञानम् - ज्ञान; ज्ञेयम् - जानने योग्य; ज्ञान-गम्यम् - ज्ञान द्वारा पहुँचने योग्य; हृदि - हृदय में; सर्वस्य - सब; विष्ठितम् - स्थित |

*अनुवाद*

*वे समस्त प्रकाशमान वस्तुओं के प्रकाशस्त्रोत हैं | वे भौतिक अंधकार से परे हैं और अगोचर हैं | वे ज्ञान हैं, ज्ञेय हैं और ज्ञान के लक्ष्य हैं | वे सबके हृदय में स्थित हैं |*

*तात्पर्य*

 परमात्मा या भगवान् ही सूर्य, चन्द्र तथा नक्षत्रों जैसी प्रकाशमान वस्तुओं के प्रकाशस्त्रोत हैं | वैदिक साहित्य से हमें पता चलता है कि वैकुण्ठ राज्य में सूर्य या चन्द्रमा की आवश्यकता नहीं पड़ती, क्योंकि वहाँ पर परमेश्र्वर का तेज जो है | भौतिक जगत् में वह ब्रह्मज्योति या भगवान् का आध्यात्मिक तेज महत्तत्व अर्थात् भौतिक तत्त्वों से ढका रहता है | अतएव इस जगत् में हमें सूर्य, चन्द्र, बिजली आदि के प्रकाश की आवश्यकता पड़ती है, लेकिन आध्यात्मिक जगत् में ऐसी वस्तुओं की आवश्यकता नहीं होती | वैदिक साहित्य में स्पष्ट है कि वे इस भौतिक जगत् में स्थित नहीं हैं, वे तो आध्यात्मिक जगत् (वैकुण्ठ लोक) में स्थित हैं, जो चिन्मय आकाश में बहुत ही दूरी पर है | इसकी भी पुष्टि वैदिक साहित्य से होती है | आदित्यवर्णं तमसः परस्तात् (श्र्वेताश्र्वतर उपनिषद् ३.८) | वे सूर्य की भाँति अत्यन्त तेजोमय हैं, लेकिन इस भौतिक जगत के अन्धकार से बहुत दूर हैं |

उनका ज्ञान दिव्य है | वैदिक साहित्य पुष्टि करता है कि ब्रह्म घनीभूत दिव्य ज्ञान है | जो वैकुण्ठलोक जाने का इच्छुक है, उसे परमेश्र्वर द्वारा ज्ञान प्रदान किया जाता है, जो प्रत्येक हृदय में स्थित हैं | एक वैदिक मन्त्र है (श्र्वेताश्र्वतर-उपनिषद् ६.१८) - तं ह देवम् आत्मबुद्धिप्रकाशं मुमुक्षुर्वै शरणमहं प्रपद्ये| मुक्ति के इच्छुक मनुष्य को चाहिए कि वह भगवान् की शरण में जाय | जहाँ तक चरम ज्ञान के लक्ष्य का सम्बन्ध है, वैदिक साहित्य से भी पुष्टि होती है - तमेव विदित्वाति मृत्युमेति - उन्हें जान लेने के बाद ही जन्म तथा मृत्यु की परिधि को लाँघा जा सकता है (श्र्वेताश्र्वतर उपनिषद् ३.८) |

वे प्रत्येक हृदय में परम नियन्ता के रूप में स्थित हैं | परमेश्र्वर के हाथ-पैर सर्वत्र फैले हैं, लेकिन जीवात्मा के विषय में ऐसा नहीं कहा जा सकता | अतएव यह मानना ही पड़ेगा कि कार्य क्षेत्र को जानने वाले दो ज्ञाता हैं-एक जीवात्मा तथा दूसरा परमात्मा | पहले के हाथ-पैर केवल किसी एक स्थान तक सीमित (एकदेशीय) हैं, जबकि कृष्ण के हाथ-पैर सर्वत्र फैले हैं | इसकी पुष्टि श्र्वेताश्र्वतर उपनिषद् में (३.१७) इस प्रकार हुई है - सर्वस्य प्रभुमीशानं सर्वस्य शरणं बृहत् | वह परमेश्र्वर या परमात्मा समस्त जीवों का स्वामी या प्रभु है, अतएव वह उन सबका चरम लक्ष्य है | अतएव इस बात से मना नहीं किया जा सकता कि परमात्मा तथा जीवात्मा सदैव भिन्न होते हैं |

*Translation*

*He is the source of light in all luminous objects. He is beyond the darkness of matter and is unmanifested. He is knowledge, He is the object of knowledge, and He is the goal of knowledge. He is situated in everyone's heart.*

*Purport*

The Supersoul, the Supreme Personality of Godhead, is the source of light in all luminous objects like the sun, moon and stars. In the Vedic literature we find that in the spiritual kingdom there is no need of sun or moon, because the effulgence of the Supreme Lord is there. In the material world that brahmajyoti, the Lord's spiritual effulgence, is covered by the mahat-tattva, the material elements; therefore in this material world we require the assistance of sun, moon, electricity, etc., for light. But in the spiritual world there is no need of such things. It is clearly stated in the Vedic literature that because of His luminous effulgence, everything is illuminated. It is clear, therefore, that His situation is not in the material world. He is situated in the spiritual world, which is far, far away in the spiritual sky. That is also confirmed in the Vedic literature. Aditya-varnam tamasah parastat (Svetasvatara Upanishad 3.8). He is just like the sun, eternally luminous, but He is far, far beyond the darkness of this material world.

His knowledge is transcendental. The Vedic literature confirms that Brahman is concentrated transcendental knowledge. To one who is anxious to be transferred to that spiritual world, knowledge is given by the Supreme Lord, who is situated in everyone's heart. One Vedic mantra (Svetasvatara Upanishad 6.18) says, tam ha devam atma-buddhi-prakasam mumukshur vai saranam aham prapadye. One must surrender unto the Supreme Personality of Godhead if he at all wants liberation. As far as the goal of ultimate knowledge is concerned, it is also confirmed in Vedic literature: tam eva viditvati mrityum eti. "Only by knowing Him can one surpass the boundary of birth and death." (Svetasvatara Upanishad 3.8)

He is situated in everyone's heart as the supreme controller. The Supreme has legs and hands distributed everywhere, and this cannot be said of the individual soul. Therefore that there are two knowers of the field of activity -- the individual soul and the Supersoul -- must be admitted. One's hands and legs are distributed locally, but Krishna's hands and legs are distributed everywhere. This is confirmed in the Svetasvatara Upanishad (3.17): sarvasya prabhum isanam sarvasya saranam brihat. That Supreme Personality of Godhead, Supersoul, is the prabhu, or master, of all living entities; therefore He is the ultimate shelter of all living entities. So there is no denying the fact that the Supreme Supersoul and the individual soul are always different.